Mijn eerste urbex trip

Provinciaals ziekenhuis Santpoort en Chateau de Noisy/Chateau Miranda (beide R.I.P)

Met in mijn achterhoofd de waarschuwing dat je nooit alleen moet gaan op een urbex trip belde ik een vriendinnetje die voor haar grafische opleiding veel fotografeerde.
Ik belde haar, vertelde dat ik een gave locatie van een oud gesticht had in Nederland en dat ik daar wilde fotograferen, of ze zin had om mee te gaan.
Whaaaaaa, ja natuurlijk, vind je het goed als er ook een vriend van me meegaat?
Ja prima toch, hoe meer zielen hoe meer vreugd.
En zo stapten we in de auto om naar Santpoort te rijden.

Daar lag het oude provinciaalse ziekenhuis wat al tijden leeg stond.
Op internet had ik de geschiedenis van het gesticht opgezocht en vertelde ze er alles over in de auto.
Ik had ook allemaal oude foto’s gevonden en liet het zien op mijn telefoon.
Ze waren net zo verrukt, als kleine kinderen zo blij waren we.

Tot we aankwamen.
Eh, hier stond toch dat ziekenhuis?? Ja, dat dacht ik ook.
Maar dit zijn allemaal nieuwe appartementen en woningen…
Hmm, ja ik zie het, maar daar verderop zie ik wel wat.
Dat bleek een klein stukje te zijn wat nog overeind stond, de rest was al afgebroken.
Balen!!!!!

Oke en nu? Ja, geen idee. Ik heb wel nog een locatie in Belgie, maar die is wel tegen de Franse grens aan. Oh, wat is dat dan voor locatie? Een supergroot kasteel.. Dat klinkt wel goed.
Nou ja, ik ben vrij vandaag, het is 11 uur in de ochtend en het is 4 uur rijden.
Tja, doen dan maar he!
En zo geschiedde….

Bloedheet was het die dag, tegen de 30 graden aan en wij gingen vrijwillig 4 uur heen en 4 uur terug in de auto zitten.
Gelukkig hadden we airco, halleluja!!
Ik had op internet gelezen dat het kasteel midden in de bossen stond en na 2 keer om het bos heengereden te zijn besloten we de auto ergens in de berm te parkeren.
Tegen een steile helling aan.. en ja hoor, die helling moesten we omhoog.
Wat een drama zeg, het was steil, het was glad en zwetend als een malle kwamen we eindelijk boven.

Toen begon de zoektocht naar het kasteel. Het bos was zo dicht dat we nergens torentjes of iets dergelijks zagen, maar ik wist in welke richting we moesten lopen.
Na 30 minuten lopen……… JAAAAAAAAAAA, ik zie de bekende torentjes…. daar is het, ik zie het boven de bomen uit!!!!!!
Euforisch waren we, tot we stemmen hoorden.

Oh shit nee toch, maar helaas ja. We keken stiekem om de bosjes heen en daar stond de boswachter met nog 3 anderen en hij had ons gezien.
Hij sprak alleen Frans en er kwam een alcohol lucht van hem af, niet te kort.
Hij maakte met handen en voeten duidelijk dat we weg moesten gaan en hij zou ons de weg wijzen.
De hele groep liep achter hem aan, tot we bij een helling kwamen die vol stond met doornstruiken, daar moesten we naar beneden…
Hell no, dat kan toch niet, na een meter of 7 konden we echt niet verder, zo dicht was het begroeid.

De boswachter was ondertussen weer richting het kasteel gelopen en wij waren met de andere 3 een beetje aan het sparren wat we gingen doen.
Terug naar de auto of terug naar het kasteel en het alsnog proberen.
En ineens… brak de zon door…

We hoorden een jeep starten en zagen de boswachter wegrijden van het kasteel.
Oke, dit is onze kans. We gaan niet via de voorkant, we proberen het wel via de achterkant.
Dat bleek niet heel moeilijk te zijn omdat er geen ramen meer in de kozijnen zaten dus in no time stonden we binnen.

Dan kijk je om je heen, begint door het pand te lopen,
Het eerste wat opvalt is waarom iedereen waarschuwt om niet alleen te gaan, je kunt vanaf de begane grond de hemel zien.
Overal zitten gaten in de plafonds, rotte trappen, brokken beton, kozijnen die uit hun sponningen gevallen zijn.
Maar ook zie ik de prachtige plafonds, de fraaie deuren, de imposante hal, het uitzicht vanaf de torenkamer over het hele kasteel…
Zo groot, zo mooi en zo bijzonder dat ik hier rondloop…
En met de geschiedenis in mijn achterhoofd kan ik bijna zien hoe de mensen hier hebben geleefd, hoe de kinderstemmen door dit prachtige kasteel geschald hebben.
Hoe hier vreugde en verdriet hun tijden hebben gekend.

Na een uur gefotografeerd te hebben horen we de jeep aan komen rijden.
Die man was niet heel vriendelijk dus geen risico nemen, we pakken onze spullen in en gaan er als de bliksem vandoor.
Maar nu begrijp ik wel waarom deze fantastische lokatie ‘Mother of Urbex’ wordt genoemd!
Eenmaal terug bij de auto kijken we elkaar aan en beginnen te grijzen…
Halleluja… We did it!!!!!
En zo werd mijn eerste urbex trip een feit.

Santpoort
Home de Noisy

Geen reacties on This Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *