Home de Noisy

Château Miranda moest gebouwd worden met vele torens, kegelvormige daken, ongeveer 500 ramen en andere neogotische details.
Dit in opdracht van de familie Liederkerke de Beaufort, die het kasteel aanvankelijk alleen als zomerverblijf gebruikte.

In 1865 werd begonnen met de bouw door de Engelse architect en tuinontwerper Milner.
Milner overleed voordat de bouw voltooid werd, maar de missie werd voorgezet door de Franse architect Pelchner.
Het kasteel werd verder gebouwd, maar in 1903 werd de klokkentoren pas voltooid.
Het oorspronkelijke plan was dat het kasteel nog indrukwekkender zou zijn, maar deze plannen zijn nooit gerealiseerd, wat het einde van de bouw betekende in 1907.

Tijdens de “Slag om de Ardennen” in de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel kort bezet door Duitse troepen en werd er flink gevochten op het terrein.

Na de oorlog, in 1958 verplaatst de familie naar de rechter zijvleugel.
De rest van het kasteel werd verhuurd aan de Nationale Belgische Spoorwegen (NMBS).
Deze gebruikte het kasteel als ‘vakantiekamp’ voor kinderen met een slechte gezondheid.
Rond deze tijd werd het kasteel omgedoopt in “Home de Noisy”.

Het regime in Home de Noisy was streng, het werd gerund door vrouwelijke ambtenaren en kinderen moesten in uniform gekleed.
Op het plein tussen de gebouwen werd een klein voetbalveld opgericht en de fontein in de tuin werd omgezet in een zwembad.
De kinderen waren van verschillende nationaliteiten en taalgebieden, Franse en Vlaamse kinderen in de leeftijd van 5 tot 14 uit Belgie, en tijdens de vakantieperiode waren er zelfs kinderen uit Italie.
Het verblijf varieerde van enkele weken tot enkele maanden.
In 1977 besluit de NMBS het contract op te zeggen, dit omdat de kosten voor het onderhoud enorm waren toegenomen.

In 1975 heeft het kasteel heeft als filmset gediend voor een televisieproductie in de eind 30’er jaren.

Rond 1990 probeerden de eigenaren investeerders te zoeken, dit met de wens om het kasteel te veranderen in een hotel.
Als gevolg van de stijgende kosten van onderhoud en renovatie mislukten deze plannen en werd het kasteel verlaten in 1991.

In 1995 brak er een brand uit, die een deel van het dak verwoeste.
Hierna besloot de eigenaar de hardhouten vloeren, de open haarden en het Italiaanse blauwe marmer te verwijderen en deze te gebruiken in hun nieuwe onderkomen.

In 2006 verwoest een storm het dak van de stal.
In de daaropvolgende jaren hebben vandalisten het pand langzaamaan vernietigd.
De trapleuningen worden stukgemaakt, de klokkentoren word gesloopt en er breekt brand uit op de begane grond.
Anno 2015 is het kasteel in zeer ernstig verval.
De vloeren zijn doorgezakt, complete trappenhuizen zijn ingestort, alles is gesloopt en het is pand is niet meer veilig.

Op 5 februari 2015 is het kasteel geschrapt van de lijst met erfgoed waardoor het niet meer beschermd is tegen eventuele sloop.
De afbraakwerken begonnen op 24 oktober 2016, maar begin november werd de sloop alweer stopgezet.
In mei 2017 werd de sloop hervat.
Door een beslissing van de Raadkamer van Dinant werd de sloop in juni 2017 opnieuw stopgezet omdat de sloopvergunning ongeldig was; er was geen onderzoek gedaan naar de schade die de sloop aan de dieren rond het kasteel zou toebrengen, in het bijzonder de vleermuizen die zich in het kasteel bevonden.
De graaf die eigenaar was, ging in hoger beroep en de vergunning werd wederom goedgekeurd.
De sloop van de monumentale toren werd voltooid op 5 oktober 2017.

Gelukkig heb ik haar 2x kunnen bezoeken voor de sloop.

*Bron: Wikipedia
*Foto’s: Google